ဝါးပင္​​ေအာက္က ရြာ​ေလး“ေဒါကေလာ္လဲ”

Simple (LMT)ေရးသားသည္။

​ေဒသထြက္ကုန္အတြက္ ေဒသလမ္းက ခက္ခဲမွေတာ့ ေဒသဖြံ႕ျဖိဳးေရးဆိုတာက ရံုးစာပြဲေပၚကေန ဥံဳဖြ ဟခ်ေလာင္ဆိုၿပီးတိုးတက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒီရြာေလးကိုေရာက္ျဖစ္တာ ဒီအခါနဲ႔ဆို ေလးခါေျမာက္ေပါ့။
ေႏြနဲ႔ေဆာင္းမႇာဆို ဖုန္းေထာင္းေထာင္းထၿပီ မိုးတြင္းမွာေတာ့ လူမေျပာနဲ႔ ဖိနပ္ေတာင္ သူ႔ဟာသူေခ်ာေနရေလာက္ေအာင္ ေခ်ာ္တဲ့ ေျမသားလမ္းေလးကိုပဲ အားျပဳသြားလာၾကရတာေပါ့။

ေႏြနဲ႔ေဆာင္းမွာ ေသာက္သံုးေရဆိုတာ ေရႊထက္ရွားတဲ့ေနရာေလးတစ္ခုေပါ့။ အိမ္ေျခ (၃၁) အိမ္ေလာက္သာရွိတဲ့ ဒီရြာေလးဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္ကတည္းက စစ္ရဲ႕အနိဌာ႐ံုေတြေအာက္​မွာ 
ၾကံ႕ၾကံ႕ခံရင္းနဲ႔ အခုဒီခ်ိန္ထိေအာင္ ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔ မိ႐ိုးဖလာေတာင္သူ အလုပ္ေတြနဲ႔ပဲ အသက္ဆက္ေနခဲ့ၾကရတာေပါ့။သူတို႔ရြာေလးနာမည္က ေဒါကေလာ္လဲ (ေညာင္ပင္ေအာက္ရြာ)ေပါ့။

အခုခါမွာေတာ့ အဲ့ရြာေလးကို ဝါးပင္ေအာက္ကရြာလို႔ ခ်စ္စႏိုးေလးေခၚခ်င္မိတယ္ဗ်။
မိ႐ိုးဖလာစိုက္ပ်ိဳးနည္းေတြနဲ႔ ဒီဝါးေလးေတြဟာ ျဖစ္ထြန္းေနလိုက္တာမ်ား ေလာ္ဂ်ာရြာေအာက္က ဝါးပင္ေလးေတြကို စစ္ယာဥ္တန္းေလးျဖတ္သြားေတာ့ စစ္သားေတြဝိုင္းခုတ္ေနတဲ့ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုႏွစ္အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေတြးမိလိုက္တယ္ဗ်ာ။

ဒီဝါးပင္ေလးေတြကို ဘိုးဘြားေတြဟာေနာင္တခ်ိန္အတြက္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စိုက္ခဲ့ၾကေပမယ္​့ ျဖစ္ထြန္းေအာင္ျမင္လာတဲ့အခါမွာ ဒီေျမဒီအပင္ေတြဟာ သစ္ေတာေျမ ေျမလြတ္ေျမလပ္ အေလ့က်ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြေအာက္မွာ တရားရံုးေရာက္ကုန္ၾကေရာဗ်ာ။

ဒီမိုကေရစီရဲ႕ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ငါတို႔ေျမ၊ ငါတို႔ေရ၊ ငါတို႔ယဥ္ေက်းမႈ၊ ငါတို႔ရဲ႕ေနထိုင္မႈေတြက ဥပေဒမဲ့ ျဖစ္ကုန္ၾကေရာ။ ေခါင္ရည္ဆိုတာ ဒီမိုကေရစီအသက္ဝင္လာရင္ ဥပေဒမဲ့ျဖစ္သြားမွာပဲဆိုတာကို 
ျပည္မကဝန္ထမ္းက ေျပာေတာ့ ကိုယ္ေတြ ဝမ္းနည္းမိတယ္။ တူမီးေသနတ္ေတြဟာလည္း ဥပေဒမဲ့ပဲတဲ့။ ဒီလိုဆိုရင္ ငါတို႔ရြာေလးေတြက ၾကပ္ခိုးစင္ေတြေပၚမွာရွိတဲ့ ဒီေတာလိုက္တဲ့ေသနတ္ေတြက ငါတို႔ကို အခ်ိန္မေရြးလက္နက္မႈနဲ႔ ေထာင္ထဲေရာက္ေစႏိုင္မွာေပါ့။

ငါတို႔ေျမဟာ ငါတို႔ေဒသထြက္ကုန္ေတြဟာ ငါတို႔အတြက္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွအက်ိဳးျဖစ္ႏိုင္မွာလည္း တျခားမေျပာနဲ႔။ ငါတို႔ေဒသရဲ႕ထြက္ကုန္လွ်ပ္စစ္မီးဟာ ငါတို႔ရြာေလးေတြကိုေတာင္ ဓားျပတိုက္သလိုပဲ။

မီးရဖို႔ တစ္အိမ္ေထာင္ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး လာေနမွေတာ့လမ္းတို႔ေရတို႔ဆိုရင္ေတာ့ မေတြးရဲေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ၿမိဳ႕ႀကီးျပည္ႀကီးေတြမွာ အမ်ားျပည္သူအတြက္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးယာဥ္ေတြ အဆင္မေျပလို႔ေအာ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါတို႔ေဒသကေတာ့ ဒီလက္လုပ္လမ္းေတြေပၚမွာ တ႐ုတ္လုပ္ေထာ္လာဂ်ီစက္ေလးေတြနဲ႔ ဖ်ားနာသူေတြကို ေဆးရံုအေရာက္ ပို႔ေနရတယ္။ ေဒသကထြက္တဲ့ ေျပာင္းပဲေတြကိုထုတ္ေနရတယ္။ 

ဒီလိုမိုးတြင္းအခ်ိန္ကို ဒီလိုလမ္း ဒီလိုယာဥ္ေတြနဲ႔ ငါတို႔အသက္ဆက္ေနရတယ္။ ငါတို႔အသက္ေတြ ဆံုးရံႈးခဲ့ရတယ္။ငါတို႔ေဒသထြက္ကုန္ေတြ ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ငါတို႔ေဒသဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြနဲ႔ ဥပေဒေခါင္းစဥ္ေတြ ေအာက္မွာ ျပားျပားဝပ္ေနရဆဲပါပဲ။

အသိပညာအတတ္ပညာေတြအတြက္ မိဘေတြရဲ႕အသိကအနီးနားက ရြာေလးေတြမွာ ေက်ာင္းထားႏိုင္ရင္ရၿပီေပါ့။သူတို႔မသိတာက ဒီေဒသက အတန္းေက်ာင္းပညာေရးဟာ သူတို႔သားသမီးေတြက ိုအမွန္တကယ္ မပံ့ပိုးေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာေပါ့။

သူတို႔ရဲ႕သီးႏွံေလးေတြဟာ ရာသီဥတုလမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ ကုန္သည္ပြဲစားေတြေၾကာင့္ ရသင့္သေလာက္ အက်ိဳးအျမတ္ မရႏိုင္ၾကေပမယ္​့ သူတို႔သားသမီးေလးေတြကိုေတာ့ ၿမိဳ႕ေက်ာင္းေဘာ္ဒါ၊ က်ဴရွင္ပို႔ႏိုင္ဖို႔
​ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြကိုေတာ့ ၿမိဳ႕မွာသိန္းဆုထီေပါက္ႏိုင္ဖို႔ထက္ ပိုေမ်​ွာ္လင့္တတ္ၾကတယ္။

ဒီေဒသ ဒီေရေျမ ဒီလူေတြအတြက္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ ပညာေရးဟာ အမွန္တကယ္ အျမန္လိုေနတယ္ေလ။ဒီရြာေလးရဲ႕ေအးခ်မ္းမႈနဲ႔ ဒီရြာေလးရဲ႕ အလွတရားကို   မွတ္တမ္းတင္ရင္း ခံစားမိသမွ် ခ်ေရးလိုက္တာပါဗ်ာ။

 

 

Comments

comments