ေပ်ာက္ကြယ္သြားဖို႔အေၾကာင္း မရွိတဲ့ ကေယာေၾကးကြင္းပတ္

မူအက္စတာ

“တက္…………..တက္………….တက္……..” ဆိုတဲ့ ေၾကးကြင္းေတြကို သံေခ်ာင္းေသးေသးေလးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ေဖ်ာက္လိုက္ ၊ ေကာက္လိုက္ ထုေနတဲ့ အသံက ဖရူဆိုၿမိဳ႕နယ္ ေထခိုေက်းရြာရွိ ကေယာမ်ိဳးႏြယ္စု အိမ္တအိမ္က ထြက္လာတဲ့ အသံျဖစ္ပါတယ္။

ေၾကးေခ်ာင္းေတြကို အရစ္ေဖာ္လိုက္၊ ေကာက္လိုက္၊ ကြင္းလိုက္နဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့သူက ေထခိုရြာက အဖြားေဒၚမိုေရးအူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဖြား ေဒၚမိုေရးအူဟာ ကေယာလူမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ဆံပင္ေတြျဖဴ၊ သြားေတြ ေလးငါးေခ်ာင္း၊ ပါးရည္ေတြတြန္႔တြဲေနပါၿပီ။ အဖြားရဲ႕ကေတာ့ အသက္(၇၀)ေက်ာ္ ရွိေနေပမယ့္လို႕ ဘယ္အခ်ိန္ဘဲျမင္ျမင္ ၾကည့္ေကာင္းေနဆဲပါဘဲ။

အဖြားေဒၚမိုေရးအူဟာ သားသမီး၊ ေျမး၊ျမစ္ေတြ ရွိေနေပမယ့္လည္း သူတို႔ေတြဟာ အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အိုးအိမ္အသစ္ေတြ ထူေထာင္ၿပီး အိုးသစ္ အိမ္သစ္ေတြနဲ႔ ခြဲေနလိုက္ၾကတဲ့အတြက္ သူမတစ္ေယာက္တည္း အိမ္အိုထဲမွာ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူမရဲ႕ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ တစ္ဖက္တစ္လွမ္းကေန ကိုယ္တိုင္ရွာေနတုန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူမဟာ ကေယာအမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ဆင္ျမန္းရတဲ့ လက္ဝတ္တန္ဆာေတြကို ယခုခ်ိန္ထိ ထုထြင္းပံုေဖာ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။

စက္ပစၥည္းေတြရဲ႕ အကူအညီတစ္ခုမွ မပါ ပါပဲနဲ႔ သူမရဲ႕ အိမ္အိုေလးထဲမွာရွိတဲ့ သံတူရြင္းလို အေပါက္ေဖာက္ထားတဲ့ သံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္း၊ ေၾကးကြင္းေတြကို အရစ္ေဖာ္လို႔ရတဲ့ ကိရိယာေလး တစ္ခုႏွစ္ခုနဲ႔ ေၾကးကြင္းေတြကို ေကာက္လိုက္ ေျဖာင့္လိုက္ လုပ္ဖို႔အတြက္ သူမ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ေန႔စဥ္အသံုးျပဳေနတဲ့ ငရုတ္ဆံု၊ ေၾကးကြင္းေတြကို ေခ်ာမြတ္ေနေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္မယ့္ ကိရိယာေလး တစ္ခုနဲ႔ လည္ဆြဲေတြမွာ အသံုးျပဳတဲ့ အလွသီးေလးေတြနဲ႔ပဲ လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။

မိုေရးအူဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ လက္ဝတ္တန္ဆာေတြကို လက္လုပ္တီထြင္ေနသလိုပဲ သူမရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာလည္း ကေယာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္မွာ ရွိသင့္တဲ့ လက္ဝတ္တန္ဆာေတြအျပည့္ ဆင္ျမန္းထားပါတယ္။ ကေလးဘဝကတည္းက
မိဘေတြ ဆင္ယင္ေပးထားတာျဖစ္ၿပီး အခုခ်ိန္ထိ ရိုးရာေတြကို ထိန္းသိမ္းေနခဲ့ၾကျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သူမတို႔အတြက္ မိဘေတြက အေမြေပးထားတာေတြဟာ ဒီရိုးရာေတြပဲျဖစ္တယ္လို႔ ေဒၚမိုေရးအူက ေျပာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ယခုခ်ိန္ထိ တန္ဖိုးထားထိန္းသိမ္းေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

သူမရဲ႔ အိမ္အိုေလးထဲမွာ သူမနဲ႔အေဖာ္ရွိေနတာဆိုလို႔ အိမ္ေမြးၾကက္တစ္ေကာင္စ ႏွစ္ေကာင္စ နဲ႔ ၀က္ကေလးတစ္ေကာင္ပဲ ရွိပါတယ္။

ေဒၚမိုေရးအူဟာ ေန႔စဥ္ ဒီအလုပ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္လုပ္ေနရတာလဲဆိုရင္ေတာ့ သူမတို႔ေက်းရြာဟာ ကေယာရိုးရာယဥ္ေက်းမႈျပခန္းတည္ရွိရာ ရြာေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြား ဧည့္သည္ေတြ ၀င္ထြက္သြားလာရာ ေက်းရြာေလးျဖစ္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားသားေတြက တစ္ခါတစ္ရံ သူမရဲ႔ အိမ္အိုေလးဆီကို အလည္လာမိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ေၾကးလက္ေကာက္၊ ရိုးရာလည္ဆြဲေလးေတြ ဝတ္ခ်င္ၾကတဲ့အတြက္ သူမဆီမွာလာၿပီး ထုလုပ္ခိုင္းတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕မွာေတာ့ျဖင့္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္က ကေယာေက်းရြာေလးက သူမဆီ ေၾကးလက္ေကာက္၊ ေၾကးကြင္းေတြကို လာအပ္ၾကတဲ့အတြက္ သူမက ေန႔စဥ္အလုပ္ရွိေနပါတယ္။ ဒီ့အျပင္ လိြဳင္ေကာ္မွာရွိေနတဲ့ ကေယာယဥ္ေက်းမႈအဖြဲ႔ကလည္း သူမဆီကုိ လာၿပီး ေၾကးကြင္းထုလုပ္ခိုင္းခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ေဒၚမိုေရးအူဟာ သူမရဲ႕ေန႔စဥ္စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ဘယ္လိုရွာေဖြခဲ့လဲ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုေၾကးကြင္းေတြ ထုလုပ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ေရာင္းခ်ေပးခဲ့တယ္။ စီးပြားျဖစ္မဟုတ္ဘဲ စားဝတ္ေနေရးဖူလုံရုံမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ျဖင့္ လူေတြက သူမကို စပါး၊ ႏွံစားေျပာင္းေတြနဲ႔ လာေရာက္ၿပီး လဲလွယ္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ သူမက ေန႔စဥ္အတြက္ ဆန္က အမ်ားႀကီးမကုန္ေပမယ့္ သူမကိုယ္တိုင္ ခ်က္လုပ္တဲ့ ရိုးရာေခါင္ရည္ကိုေတာ့ ပိုႀကိဳက္ႏွစ္သက္လို႔ ပိုေသာက္ပါတယ္လို႔ သူမက ဆိုပါတယ္။

“ ဒီမွာၾကည့္ ငါ့သြားေတြ မရွိေတာ့ဘူး၊ အေရွ႔မွာနည္းနည္းေလးပဲ က်န္တယ္၊ ထမင္းဆိုရင္ အဲ့ေလာက္မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ စားလည္း မစားခ်င္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္တိုင္ခ်က္တဲ့ ေခါင္ရည္ကိုေတာ့ ပိုႀကိဳက္တယ္ ” လို႔ဆိုၿပီး ရယ္လိုက္ေမာလိုက္နဲ႔ သူမရဲ႔ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ သြားေလးေတြကို ဟ ျပပါတယ္။

ေထခိုရြာထဲမွာရွိေနတဲ့ အေဒၚ ေဒၚရူးေဂ်းအူ(နာမည္ရင္းမဟုတ္)ကလည္း ဒီလို ရိုးရာေၾကးကြင္းေတြကို ပတ္လာတာ ငယ္ငယ္ေလးတည္းကျဖစ္ၿပီး မိဘေတြက ဒါေတြကိုပဲ အေမြေပးထားတာပဲ ဆိုၿပီးတန္ဖိုးထား ထိန္းသိမ္းခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
သူမတို႔ရဲ႕ သားသမီးေတြကိုလည္း ၀တ္ဆင္ေပးခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ အခုေနာက္ပိုင္း သူမတို႔ရဲ႔ ေက်းရြာေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ၊ ကမာၻလွည့္ခရီးသည္ေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္လာၿပီး ဓာတ္ပံုေတြလာရိုက္၊ လာေလ့လာၾကတဲ့အတြက္ ကေလးေလးေတြကပါ စိတ္ဝင္စားေနၾကပါတယ္။

“က်မတို႔ဒီလို ေၾကးကြင္းေတြပတ္ေနတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရမ္းလွတယ္လို႔ ခံယူတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မခြ်တ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ တကယ္လည္း လွတယ္ေလး” လို႔ ေဒၚရူးေဂ်းအူက ေျပာပါတယ္။

ေဒၚးရူးေဂ်းအူတို႔မွာ မိသားစုတစ္ခုလံုးက ေၾကးကြင္းေတြ၀တ္ဆင္ေနၾကတုန္းပါ။ သူတို႔ရဲ႔ ဖခင္မွာလည္း ေရွးယခင္က ကေယာအမ်ိဳးသားေတြ ဝတ္စားဆင္ယင္တဲ့ ပံုစံအတိုင္းဝတ္ဆင္ေနတုန္းပါ။

ေရွးေခတ္ ကေယာအမ်ိဳးသားေတြရဲ႔ ဝတ္ဆင္ပံုမွာ ေသ်ာင္ထံုး ထံုးထားၿပီး ရိုးရာေဘာင္းဘီအတို ရိုးရာအက်ၤီတို႔ ဝတ္ဆင္ထားပါတယ္။ နားမွာလည္း နားေတာင္းပန္ဆင္ထားၾကပါတယ္။ သြားေလရာမွာ ဓားလြယ္ကို ေဆာင္သြားၾကပါတယ္။ ေဆးတံကိုခဲၿပီး ေဆးမွင္ေၾကာင္ေတြကိုလည္း ထိုးထားပါတယ္။

ကေယာအမ်ိဳးသမီးေတြမွာၾကေတာ့ ဒူးေခါင္းေအာက္မွာ ေၾကးကြင္းေတြ ပတ္ထားၿပီး လက္မွာလည္း ေၾကးလက္ေကာက္ေတြ ဝတ္ဆင္ထားၾကပါတယ္။ လည္ပင္းမွာလည္း လျခမ္းပံုလည္ဆြဲ၊ ပုတီးဆြဲႀကိဳး၊ ေၾကးကြင္းအ၀ိုင္းႀကီးတို႔ကို အစဥ္လိုက္ ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ ဆံထံုး ထံုးထားၿပီး သစ္သားကို ေငြနဲ႔ကြပ္ထားတဲ့ ေခါင္းဘီးတစ္ခုကိုလည္း စိုက္ထားပါတယ္။

ေၾကးကြင္းကို ဒူးေခါင္းေအာက္မွာတစ္ဆင့္ ေျခက်င္းဝတ္မွာတစ္ဆင့္ ဝတ္ဆင္ၾကပါတယ္။

ေဒၚမိုေရးအူဟာ ေၾကးကြင္းေတြကို အရစ္ေဖာ္၊ အလွဆင္ေနရင္းနဲ႔ သူမရဲ႔ တစ္ေန႔တာအလုပ္အေၾကာင္းေတြ စားဝတ္ေနေရးအေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပေနပါတယ္။

သူမ မနက္ခင္းအိပ္ရာထတာနဲ႔ သူမတေနကုန္ စားေသာက္ဖို႔အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ သူမနဲ႔အတူေနတဲ့ သူမရဲ႔ ၀က္ကေလးရယ္ ၾကက္ကေလးေတြကို အစာေကြ်းပါတယ္။ ၿပီးရင္ သူမရဲ႔တေန႔တာလံုးကို ေၾကးကြင္းေတြကို ပံုေဖာ္ျပဳျပင္တာေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ဆံုးေစပါတယ္။

ေဒၚမိုေရးအူဟာ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ေတာေတာင္ေတြထဲကို မသြားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူမဟာ ရိုးရာအတိုင္းခ်က္လုပ္ထားတဲ့ ေခါင္ရည္ကို အရမ္းကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

အခုအခ်ိန္ထိလည္း ေသာက္ေနတုန္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ႏွံစားေျပာင္းေတြကို သူမဘယ္ကေနရတာလဲ။ ဆန္ေတြကိုက်ေတာ့ သူမရဲ႔ ေခြ်းနွဲစာနဲ႔ ဝယ္စားေနပါတယ္။ ေခါင္ရည္ခ်က္ဖို႔က်ေတာ့ ရြာထဲကလူေတြက သူမကို စပါးေတြနဲ႔ လာလဲလွယ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေဒၚမိုေရးအူဟာ ဒီလိုသက္ရွိခ်ိန္မွာ လူငယ္ေတြအတြက္ ၊ ေနာင္လာေနာက္သားေတြအတြက္ ေၾကးကြင္းေတြကို ထုလုပ္ပံုေဖာ္ေပးေနသလို သူမဘ၀တစ္ပါးသို႔ သြားေရာက္ခ်ိန္မွာဆိုရင္လည္း ဒီအတိုင္းပဲ ဆက္လက္သယ္ေဆာင္သြားမယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

Comments

comments